Technologia FDM czyli Fused Deposition Modeling to najpopularniejsza technika addytywna. W metodzie materiał stanowią tworzywa termoplastyczne, które rozgrzewane są w głowicy drukarki 3D i nanoszone, warstwa po warstwie w celu stworzenia modelu przestrzennego. Materiały termoplastyczne pod wpływem podwyższonej temperatury przechodzą w formę półpłynną, przez co kolejne warstwy spajają się z sobą, tworząc model 3D.

Materiał w formie żyłki o zadanej średnicy (tzw. filament) jest transportowany do głowicy drukującej. Głowica drukująca porusza się nad stołem roboczym w osiach XY (lub głowica w osi X, a stół roboczy w Y) i niczym ploter nakłada na powierzchnię stołu roboczego półpłynne tworzywo sztuczne, rysując za jego pomocą kształt. W ten sposób powstaje pierwsza warstwa modelu. Gdy zostaje ukończona, głowica albo podnosi się o wysokość zadanej warstwy, albo stół roboczy się opuszcza, a drukarka 3D zaczyna nakładać kolejną warstwę. W ten sposób powstaje cały detal…

Ceny drukarek 3D drukujących z termoplastów są bardzo zróżnicowane i wahają się w absurdalnie brzmiącym przedziale od ok. pięciuset – do kilkuset tysięcy złotych… Wynika to z faktu, że urządzenia te mają różne funkcjonalności, możliwości i przeznaczenie – jedne nadają się drukowania prostych, plastikowych gadżetów, inne do tworzenia finalnych elementów konstrukcyjnych montowanych w samolotach pasażerskich lub samochodach sportowych. 

FDM vs FFF

Zarówno w literaturze, jak i na specjalistycznych stronach internetowych możemy spotkać się z dwoma nazwami – Fused Deposition Modeling (FDM) oraz Fused Filament Fabrication (FFF). Są to dwie nazwy druku 3D z materiałów termoplastycznych, jednak, mimo, że bazują na tej samej zasadzie działania, nie można ich nie rozróżnić.

Technologia druku 3D z termoplastów w formie żyłki o nazwie FDM została opracowana przez małżeństwo Scotta i Lisę Crump w 1989 roku. Trzydzieści lat później patent na oryginalną technologię FDM wygasł, co pozwoliło Bowyerowi oficjalnie propagować swoje rozwiązanie. Jako że określenie FDM było nazwą zastrzeżoną Stratasysa, Bowyer przyjął alternatywne określenie – FFF.

Różnice pomiędzy technologiami tkwią w szczegółach. Oryginalna technologia Stratasysa – FDM, jest dedykowana aplikacjom stricte przemysłowym, gdzie kluczowe jest idealne odwzorowanie wymiarów oraz wykorzystywanie specjalistycznych materiałów inżynieryjnych. Modele powstają zwykle w oparciu o rozpuszczalny materiał podporowy, nakładany przez niezależną głowicę drukującą. Detale powstają w zamkniętych, podgrzewanych komorach roboczych, które niwelują skurcz materiału oraz powiązane z tym niedoskonałości finalnych wydruków pod względem jakościowym bądź wymiarowym.

Z kolei w przypadku FFF, utożsamiana jest z desktopowymi drukarkami 3D, z tańszego przedziału cenowego niż systemy Stratasys. Niestety ma to często przełożenie na jakość wydruków, co uwidacznia się przede wszystkim w najtańszych urządzeniach. W konsekwencji wiele osób zraża się do technologii druku 3D po testach wykonywanych z użyciem tanich, desktopowych urządzeń.

Zobacz więcej…

Aby dowiedzieć się więcej na temat tego jak działa technologia FDM oraz na co należy zwracać uwagę przy zakupie drukarek 3D pracujących w tej technologii, zachęcamy do zapoznania się z poniższymi artykułami:


Technologia FDM – co to jest i na czym polega…?

Jak działa drukarka 3D i na co zwracać uwagę przy jej zakupie…?

Technologia FDM – od wirtualnego modelu do wydruku 3D

Technologia FDM – dlaczego wydruki 3D się kurczą?

Comments are closed.